Lithiumcarbonaat en lithiumhydroxide zijn beide grondstoffen voor batterijen, en de prijs van lithiumcarbonaat is altijd iets lager geweest dan die van lithiumhydroxide. Wat is het verschil tussen de twee materialen?
Ten eerste kunnen beide stoffen tijdens het productieproces uit lithiumpyroxase worden gewonnen, waardoor het kostenverschil niet zo groot is. Als de twee echter door elkaar worden vervangen, zijn er extra kosten en apparatuur nodig, waardoor het kostenvoordeel niet meer zo groot is.
Lithiumcarbonaat wordt hoofdzakelijk geproduceerd via de zwavelzuurmethode, waarbij natriumcarbonaat wordt toegevoegd aan de lithiumsulfaatoplossing door middel van een reactie tussen zwavelzuur en lithiumpyroxase. Dit mengsel wordt neergeslagen en gedroogd om lithiumcarbonaat te verkrijgen.
De bereiding van lithiumhydroxide gebeurt hoofdzakelijk via de alkalische methode, dat wil zeggen door het roosteren van lithiumpyroxen en calciumhydroxide. Een andere methode is de zogenaamde natriumcarbonaat-drukbehandeling, waarbij een lithiumhoudende oplossing wordt gemaakt waaraan vervolgens kalk wordt toegevoegd om lithiumhydroxide te bereiden.
Over het algemeen kan lithiumpyroxen worden gebruikt voor de bereiding van zowel lithiumcarbonaat als lithiumhydroxide, maar de procesroute is verschillend, de apparatuur is niet uitwisselbaar en er is geen groot kostenverschil. Bovendien zijn de kosten voor de bereiding van lithiumhydroxide met pekel uit een zoutmeer veel hoger dan die voor de bereiding van lithiumcarbonaat.
Ten tweede wordt bij sommige toepassingen lithiumhydroxide gebruikt voor ternaire lithiumverbindingen met een hoog nikkelgehalte. NCA en NCM811 gebruiken lithiumhydroxide van batterijkwaliteit, terwijl NCM622 en NCM523 zowel lithiumhydroxide als lithiumcarbonaat kunnen gebruiken. Ook bij de thermische bereiding van lithiumijzerfosfaat (LFP)-producten is lithiumhydroxide nodig. Over het algemeen presteren producten gemaakt van lithiumhydroxide beter.